regisseur Frans Roth (foto
Maarten Groot)
Het Piccolo Theater Dario Fo (voorheen Piccolo Theater Noord) is een amateurtoneelgezelschap en werd 40 jaar geleden opgericht door Frans Roth, leraar aan de toenmalige Scholengemeenschap Noord in Amsterdam. Oorspronkelijk was het dus een schooltoneelgroep en die status heeft het behouden tot in de zeventiger jaren. In de vroege jaren bestond het gezelschap uit leerlingen, oud-leerlingen en later ook enige ouders van leerlingen. Door 'import' van spelers van buiten de school, werd de band met deze echter steeds losser. Thans bestaat de groep dan ook voor een groot gedeelte uit mensen die niets of weinig meer met de school te maken hebben. Het Piccolo Theater floreert nu al ongeveer 25 jaar geheel zelfstandig.
Toen het Piccolo Theater zich eind zeventiger jaren definitief bevrijdde van het "schooltoneel-imago", was het eerste grote succes een bewerking van Il Campiello van Carlo Goldoni, een stuk uit 1756 dat in Roths vertaling en regie een samensmelting werd van de commedia del'arte en Amsterdams volktoneel. Het was met name deze "Amsterdamse" interpretatie die, ook in de pers, de aandacht trok. Il Campiello werd toen vijfentwintig keer gespeeld op verschillende plaatsen in het land.
Begin jaren tachtig begon het theater met opvoeringen van Stukken van Vrouwen van de Italiaanse toneelschrijver Dario Fo. Fo schreef deze stukken voor (en met) zijn vrouw Franca Rame. Roth, een goede vriend van Fo, vertaalde deze monologen uit het Italiaans en is daarmee een pionier geweest met de popularisering van Fo's werk in het Nederlands taalgebied. Tot die tijd was Fo in Nederland voornamelijk bekend door de voorstellingen van "Mistero Buffo" van de Internationale Nieuwe Scène. De eerste opvoeringen van deze vrouwenmonologen waren vaak gelijk de première voor Nederland en betekenden voor het Piccolo Theater naamsbekendheid als Fo-vertolker. Andere monologen van Fo volgden, maar ook avondvullende stukken, zoals Betalen? Nee!, Het Demasqué van de Premier, het Gezichtsverlies en de eenakter Open Huwelijk. Deze stukken werden vele malen in Nederland en België gespeeld, van piepkleine zaaltjes tot grote schouwburgen, Stukken van Vrouwen en Open Huwelijk zelfs zo'n 300 maal.
"Il Campiello" is in 1993 opnieuw op het repertoire gezet, in nagenoeg dezelfde bezetting als vijftien jaar daarvoor. Met regelmaat worden "Stukken van Vrouwen", "Open Huwelijk" nog opgevoerd, aan de serie vrouwenstukken werden in het seizoen 2001 bovendien twee nieuwe, nog nooit eerder in Nederland opgevoerde stukken toegevoegd. (Een Doodgewone Dag en Fat is Beautiful)
Behalve het Italiaanse repertoire, heeft het Piccolo Theater ook stukken gespeeld van o.a. Molière, Feydeau en Plautus. In de tweede helft van de jaren negentig stond Aristophanes' Lysistrata op het programma.
Willem Bannink, Henk Bezuyen, Tinkie Danner, Vincent Derks, Wil Eys, Peter de Greef, Wim van Hal, Art Klandermans, Theo Klein, Julie Koch, Frans Roth
Regie
Frans Roth
Kostuumadviezen
Herman van Elteren
Kostuums
Carla Kienhuis
Decorontwerp
Herman van Elteren, Ronald Vogel,
Decor en constructies
Michel Bolhuis, Jan Geleijnse+, Maarten Groot, Ronald Vogel
Techniek
Michel Bolhuis, Maarten Groot
Muziek
Willem Bannink, Peter de Greef, Wim van Hal
Enkele spelers en medewerkers niet meer verbonden aan het Piccolo Theater, vanaf ca. 1980
Greetje Danner, Peter Dellensen, Burchard Elias, Charles Fekkes, Ger Gast, Cor Groot+, Mies Groot+, Okke Groot, Ilna Grooters, Leo van Herk, John Kamp, Maeike Kimsma, Joke van Laar, Jan Leegwater, Bas van Lier, Frans van Lier, Joke de Man, Piet Mes+, Gaby Piesaar+, Lucy van Rooy, Wim Sasbach, Winnie Sasbach, Wilma Smit, Paul Stawski, Marja van Tienhoven, André Volkers, Carles Wolterman, Annemarie Wuyts+, Jan Geleijnse+, Benno de Vries.
regisseur Frans Roth (foto
Maarten Groot)