Archief

"Isabella, drie karvelen en een charlatan" van Dario Fo

"Open Huwelijk" (La Coppia Aperta) van Dario Fo.

Open Huwelijk is een éénacter in de stijl van de Vrouwenmonologen. Het is echter geen monoloog, maar we zien een vrouw en een man op het toneel, hoewel de laatste meer de rol heeft van "pratend meubelstuk" of "wandelend decorstuk".

De man heeft regelmatig een ander. De vrouw accepteert dit, maar weet er geen raad mee. Een "open huwelijk" moet uitkomst bieden: ieder z'n vrijheid als het maar in alle openheid gebeurt.

Dario Fo veegt hier de vloer aan met alles wat therapeuten en andere relatiewetenschappers over dit onderwerp te berde brengen. Achter de kluchtige humor en de groteske overdrijving laat hij de werkelijkheid zien van de listen en gevoeligheden, die met de "moderne levensstijl" niet zomaar verdwenen zijn.

(foto Maarten Groot)

Recensie: klik hier

Spelers: Greetje Danner en Frans Roth
Vertaling en regie: Frans Roth
Techniek: Maarten Groot, Michel Bolhuis

Duur: ca 1 uur.

naar boven

"Stukken van vrouwen" (Una Donna Tutta Sola, Il Risveglio,...) van Dario Fo.

Deze monologen schetsen stuk voor stuk de situatie van de Italiaanse vrouw en een door Staat, Kerk en Man geregeerde maatschappij. Het zijn stukken van vrouwen over vrouwen en dus ook uitdrukkelijk bedoeld voor mannen. De toonzetting is grotesk-satirisch.

Het Piccolo Theater speelt al geruime tijd deze stukken, een aantal worden nu echter niet meer opgevoerd. Op het moment staan de volgende nog in het programma, waaronder enkele oudere, maar nog steeds actuele, en enige meer recente van Fo's hand.

Een vrouw alleen
De vrouw als seksueel object, belaagd door typische vertegenwoordigers van een fallocratische maatschappij. Gespeeld door Ilna Grooters (ca. 25 min.).

Het dagboek van Eva
Eva vindt na zoveel jaar bij de schoonmaak het dagboek terug dat ze indertijd in het Paradijs had geschreven. Vanzelfsprekend speelt haar relatie met Adam daarin een belangrijke rol. Gespeeld door Joke van Laar (ca. 20 min.).

Het ontwaken
Over de dubbele exploitatie van de vrouw. Gespeeld door Joke van Laar (ca 10 min.).

De verkrachting
Het aangrijpende relaas van een slachtoffer. Gespeeld door Julie Koch (ca. 8 min.).

(foto Okke Groot)

Home Sweet Home
Een tragikomische zwerftocht door de buitenwijk van een grote stad. Gespeeld door Greetje Danner (ca. 25 min.).

We hebben allemaal hetzelfde verhaal
Een vrouw is niet helemaal tevreden met de haar in een relatie toegedachte rol. Een bizar sprookje geeft de mogelijke oplossing aan. Gespeeld door Greetje Danner (ca. 20 min.).

(foto's Okke Groot)

Dialoog voor één stem
Decamerone-achtig verhaal waarbij de rolpatronen worden omgedraaid. Gespeeld door Joke van Laar en Vincent Derks (ca. 15 min.).

"Il Campiello" (Het pleintje) van Carlo Goldoni.

Il Campiello werd geschreven door Carlo Goldoni in 1756 voor het carnavalsseizoen. Centraal in het spel staat een van die typisch Venetiaanse pleintjes - campielli genoemd - en het volkje dat er woont. Eenvoudige mensen die Goldoni met warme genegenheid observeert, maar toch ook met de kritische blik, waarmee hij de decadente adel en de burgelijke samenleving van zijn tijd beziet.

Op het Campiello wonen drie weduwvrouwen, Catte, Pasqua en Orsola, oud voor hun leeftijd door de moeilijke levensomstandigheden, waar Goldoni een scherp oog voor heeft. Dan hun kinderen: twee huwbare meisjes, Gnese en Lucietta, en de jonge Zorzetto. Gnese gaat met Zorzetto, terwijl Lucietta spoedig zal trouwen met Anzoletto, een marskramer.

Catte en Pasqua / Gasparina

Aan het Campiello ligt ook het huis van Gasparina, een meisje in goede doen, dat bij haar oom Fabrizio inwoont en zich voortdurend probeert te onderscheiden van het lagere volk, dat haar omringt. Verder zien we een herberg, waar een Napolitaanse Cavaliere voor enige dagen zijn intrek heeft genomen.

Het is carnaval en winter in Venetië. Het stuk begint met een spel, dat in die tijd zeer populair was, de venturina: iedereen trekt uit een zak een lootje en het hoogste of het laagste lootje krijgt een bescheiden prijsje. Zorzetto maakt in de eerste scene de bewoners van het Campiello wakker en nodigt hen uit voor het spel. Zo begint de dag waarop dirt stuk speelt. Deintrige bestaat uit de beschrijving van het eenvoudige volksleven vol geklets en geroddel, ruzies en jaloezie tussen geliefden, streng geregeld volgens het starre ritueel, het geheel van dwingende plichten en absolute taboes, waarmee alle samenlevingen hun bestaan verdedigen.

Het Campiello zelf is het domein van de drie oude vrouwen, het decor voor hun herinneringen, hun teleurstellingen en hun ambities, die ze nu fanatiek op hun kinderen projecteren. Op dit Campiello kunnen huwbare meisjes zich niet alleen op straat vertonen en jonge mannen mogen bij afwezigheid van de moeder niet bij jonge meisjes over de vloer komen. De kleinste overtreding van deze normen is voldoende om het hele Campiello in rep en roer te brengen.

De Cavaliere, gast van de herberg en een buitenstaander, evenals Gasparina en haar oom, bekijkt dit gedoe met geamuseerde nieuwsgierigheid. Hij voelt zich aangtrokken tot het eenvoudige volksleven, zoekt contact met de Campiellobewoners, maar wordt nooit volledig geaccepteerd.

Cavaliere en Sansuga / Lucietta, Orsola, Catte en Gnese

Het hoogtepunt van het stuk is de maaltijd, die de Cavaliere in een royale bui iedereen aanbiedt ter gelegenheid van het huwelijk van Lucietta en Anzoletto. Gretig aanvaarden ze dit buitenkansje met iets van de egoïstische brutaliteit, waarmee arme lieden de weinige gelegenheden aangrijpen, waarop ze hun traditionele uitbuiters zelf kunnen uitbuiten.

De confrontatie van deze twee groepen - aan de ene kant het Venetiaanse Campiello-volk, aan de andere kant de vreemdelingen, Napolitanen, adel en burgerij - eindigt met de overwinning van het volk. Gasparina, de Cavaliere en Fabrizio verlaten het Campiello, Gnese en Zorzetto worden de nieuwe bewoners van Gasparina's huis: de clan heeft gezegevierd.

Met: Jan Leegwater, Joke van Laar, Ilna Grooters, Julie Koch, Gaby Piesaar, Mies Groot, Winnie Sasbach, Henk Bezuyen, Burchard Elias, Ger Gast, André Volkers, Cor Groot, Wim Sasbach

(foto's Maarten Groot)

naar boven

"Gezichtsverlies" van Dario Fo.

Op 16 maart 1978 wordt de toenmalige voorzitter van de Italiaanse Democrazia Cristiana, op weg naar het parlement door de Rode Brigades ontvoerd. Aldo Moro hoopt die ochtend de kroon op zijn politieke werk te zetten: de eerste christen-democratische regering met communistische steun.

Wie er allemaal de hand hebben gehad in deze ontvoering is tot op de dag van vandaag niet duidelijk. Kansen die tot zijn vrijlating hadden kunnen leiden, worden in elk geval niet benut. De Italiaanse politie begaat blunder op blunder. Moro's partijgenoten bezegelen het doodvonnis: ze blijven koppig vasthouden aan de "harde" lijn en weigeren halsstarrig om te onderhandelen. Zijn politieke "vrienden" verraden hem en dat verraad moet Moro met zijn leven betalen.

Dario Fo onderzoekt wat er zou zijn gebeurd als Giovanni Agnelli, Italië 's top-ondernemer en eigenaar van de Fiat fabrieken, zou zijn ontvoerd in plaats van Aldo Moro. De ontvoering krijgt hier echter een geheel andere wending, doordat de ontvoerders met hun gijzelaar betrokken raken bij een auto-ongeval. De FIAT-arbeider Antonio is getuige van het ongeluk, weet zijn ernstig aan het gezicht verminkte baas te redden en brengt hem naar het ziekenhuis. Dan begint een serie kluchtige persoonsverwisselingen. Fo geeft met dit stuk zijn ondubbelzinnige kijk op de zaak Aldo Moro weer, een zaak die de Italiaanse gemoederen nog steeds bezig houdt.

Wie van verrassende improvisaties en speelse satire houdt, komt bij "Gezichtsverlies", gespeeld door het Piccolo Theater, zeker aan zijn trekken. Regisseur Frans Roth bewerkte het stuk "Clacson, trombette e pernacchi" van de Italiaanse meester tot een zeer komische produktie, geheel in de traditie van de eeuwenoude Commedia dell'Arte. "Gezichtsverlies" stelt machtsmisbruik aan de kaak en laat daarbij geen spaan heel van de Italiaanse politiek.

Alle types worden haarscherp neergezet en aangezet. "Geen psychologische fijnzinnigheden" maar "met vaart en veel gevoel voor ritme en met het vereiste doorbreken van de vierde wand", aldus Hans van den Bergh in het Parool.

De schrijver woonde verschillende opvoeringen van zijn stukken bij, ook "Gezichtsverlies", op woensdag 7 december 1994 in de Stadsschouwburg van Amsterdam. In een brief aan de regisseur toonde hij zich zeer ingenomen met de manier waarop het Piccolo Theater zijn stuk had aangepakt.

Met: Joke van Laar, Ilna Grooters, Julie Koch, Frans Roth, André Volkers, Jan Geleynse, Eric Tielemans, Frank Terveen, Michel Bolhuis.

Enkele persstemmen:
Het Parool.....lichtvoetig en virtuoos
Nieuwe Noordhollandse Courant.....schitterende regie
Nieuws van de Dag.....hilarisch en kolderiek
Limburgs Dagblad.....overvloed aan bewonderenswaardige toneelvondsten...heel wat stof tot nadenken

Duur: ca. 100 minuten excl. pauze.

naar boven

"Lysistrata"  - Griekse komedie van Aristophanes.

Een van deze Fo-monologen, la Lisistrata romana, een bewerking van de openingsscène van Aristophanes' beroemde komedie, inspireerde ons tot deze jubileumproduktie, die u de kans biedt al onze Fo-actrices samen op de planken aan het werk te zien.

Het verhaal is overbekend: op instigatie van de Atheense Lysistrata, besluiten de vrouwen van Hellas tot een sex-boycot. Ze willen op deze manier de mannen dwingen een eind te maken aan de oorlog.

Aristophanes' komedie staat vol toespelingen op politieke toestanden en gebeurtenissen, die voor een modern publiek niet te begrijpen zijn. Het Piccolo Theater meent dat de humor van de schrijver vitaal genoeg is om het stuk ook in deze tijd genietbaar te maken en doet daarom een poging onze politieke actualiteit in de voorstelling te betrekken.

Bij het tot stand komen van de tekst zijn wij veel dank verschuldigd aan Hugo Claus, Hein van Dolen, Marietje Scheltema en Herman Teirlinck.

De cast:

Julie Koch, Ilna Grooters, Joke van Laar, Greetje Danner, Tinkie Danner, Wil Eys, Joke de Man, Jan Geleynse, Carles Wolterman, Art Klandermans, Peter de Greef, Henk Bezuyen.

Techniek: Maarten Groot, Michel Bolhuis

Decorontwerp: Ronald Vogel  Web Site

Gitaar: Charles Fekkes

Bewerking en regie: Frans Roth

Duur: ca 40 + 30 minuten
 
Nieuwe foto's Lysistrata (klik in de thumbnail voor groot formaat)

	Genomen bij een uitvoering in het "Toernooi der Lage Landen" in Elsloo (L), 1997.  Foto's: Maarten Groot	Decorontwerp en   uitvoering: Ronald Vogel

Recensie(s)

Zondag 15 september 2002 vonden er video-opnamen plaats in Galerie Walden in Nieuwendam. Het betrof hier een paar korte fragmenten die gebruikt worden in de achterwandvullende projecties in "Een Doodgewone Dag". Natuurlijk wordt dit stuk al enige tijd gespeeld, maar het Piccolo theater blijft nu eenmaal altijd graag sleutelen gedurende de looptijd van een stuk, dat is bekend.

De bekende regisseur (en voor deze keer acteur) Wim Meeuwissen was voor de gelegenheid bereid gevonden zich in het blauw te hijsen. Onder goedkeurende blikken van de in- (en uit)heemse Nieuwendamse bevolking (een politieagent is in dit Amsterdamse township een vrij zeldzaam verschijnsel) betrad deze de galerie van eigenaar Bernd Lehmann. Ofschoon het slechts materiaal voor een paar minuten video moest zijn, was er toch nog een paar uur mee gemoeid. Eerst bleek het belangrijkste rekwisiet (de telefoon) te ontbreken en waren er toch nog een tiental takes nodig voor alles er op stond.

Met dank aan Bernd Lehmann voor het op de vroege zondag bereidwillig toelaten van een batterij statieven, snoeren en Fo- enthousiastelingen in zijn expositieruimte. 

naar boven